नेपालमा सन् २०१० देखि २०२६ सम्मको समय केवल वर्षहरूको गणना मात्र होइन, यो हाम्रो समाजको विवेकमाथि लागेको रगतको दागजस्तै इतिहास पनि हो। हामी सभ्यता, धर्म, संस्कृति र नैतिकताको ठूलो भाषण दिन्छौँ। तर जब एउटी नाबालिका छोरी घरबाट बाहिर निस्कन्छे, ऊ सुरक्षित फर्किने ग्यारेन्टी समाजले दिन सकेको छैन।

यही असफलताको प्रमाण हुन् निर्मला पन्त, अङ्गिरा पासी, बराहक्षेत्रकी बालिका (नाम सार्वजनिक गरिएको छैन), भागरथी भट्ट, सालिना पोखरेल, आरती भट्टराई, निशा तामाङ, अंशु गौतम, माया बिक, रश्मिता परियार र अहिले इनिशा बि.क.। यी नामहरू केवल सूचीका शब्द होइनन्; यी हाम्रो समाजको मौन अपराधका जिउँदा प्रमाण हुन्।

निर्मला पन्तको हत्या भएपछि देश आक्रोशित भयो। सडकहरूमा प्रदर्शन भए, न्यायको नारा गुञ्जियो। तर वर्षौँ बितिसक्दा पनि न्यायको प्रश्न अझै अनुत्तरित छ। शक्तिको आड र प्रभावका कारण अपराधीहरू अझै बचिरहेका छन् भन्ने जनआक्रोश आज पनि सुनिन्छ।

अङ्गिरा पासीको घटनाले दलित बालिकामाथि हुने हिंसा र सामाजिक विभेदको कुरूप वास्तविकता देखायो। त्यसपछि बराहक्षेत्रकी बालिकाको हत्या, भागरथी भट्टको हत्या हुँदै घटनाहरू क्रमशः दोहोरिँदै गए। सूचीमा सालिना पोखरेल, आरती भट्टराई, निशा तामाङ, अंशु गौतम, माया बिक, रश्मिता परियार र अहिले इनिशा बि.क. जस्ता नामहरू थपिँदै गएका छन्।

दुःखद कुरा के हो भने हरेक पटक एउटै कथा दोहोरिन्छ। घटना हुन्छ, केही दिन देश स्तब्ध हुन्छ, सामाजिक सञ्जालमा आक्रोश फैलिन्छ, सरकार छानबिनको आश्वासन दिन्छ, प्रहरीले अनुसन्धान जारी रहेको बताउँछ। तर समय बित्दै जाँदा समाज फेरि मौन बन्छ। राज्य मौन हुन्छ, न्याय प्रणाली सुस्त बन्छ। तर पीडित परिवारको पीडा कहिल्यै मौन हुँदैन।

प्रश्न उठ्छ यस्तो समाज कस्तो समाज हो जहाँ एउटा किशोरी बिहान घरबाट पढ्न निस्कँदा उसको जीवनको कुनै ग्यारेन्टी हुँदैन ? किन अपराधीहरूलाई लाग्छ कि यहाँ अपराध गरेर पनि सजिलै बच्न सकिन्छ ? किन न्याय सधैँ ढिलो हुन्छ, किन सत्य बारम्बार धमिलो बनाइन्छ ?

समाजले इज्जत, प्रतिष्ठा, धर्म, संस्कृति र नैतिकताको धेरै चर्चा गर्छ। तर जब निर्मला पन्तदेखि इनिशा बि.क.सम्मका नामहरू क्रमशः थपिँदै जान्छन्, तब प्रश्न उठ्छ हाम्रो समाजको नैतिकता वास्तवमा कहाँ छ ?

यो केवल व्यक्तिको अपराध मात्र होइन, यो संरचनागत समस्या पनि हो। जब समाज मौन बस्छ, जब शक्तिशालीहरू दोषीलाई बचाउन खोज्छन्, र जब न्याय ढिलो हुन्छ, तब अपराधीहरूलाई अर्को अपराध गर्न साहस मिल्छ।

अब प्रश्न सीधा छ के हामी फेरि अर्को नाम थपिने प्रतीक्षा गर्दै बस्ने समाज बन्नेछौँ, कि यस्तो हिंसा जन्माउने मानसिकता र संरचनामाथि प्रश्न उठाउने समाज बन्नेछौँ ?

अपराधी जोसुकै होस्, उसलाई कडा भन्दा कडा कारबाही गरिनुपर्छ। न्याय केवल पीडित परिवारका लागि मात्र होइन, समाजको विश्वास जोगाउनका लागि पनि आवश्यक छ। यदि दोषीलाई दण्डित गर्न सकिएन भने, अर्को अपराध रोक्ने आधार पनि कमजोर हुँदै जान्छ। अब समय आएको छ मौन तोड्ने, सत्य खोज्ने र न्याय सुनिश्चित गर्ने ।