लाइभ टिभी Listen Image FM 97.9 इमेज एफ एम Listen Image News FM 103.6 न्युज एफ एम
Download Imagekhabar Android App
ImageKhabar
sagoon 2017

बलात्कार गरेर बुद्ध जन्माउने तिम्रो प्रजातन्त्र भो चाहिएन्

शनिबार, १६ बैशाख, २०७४ मा प्रकाशित,

'मनी, मसल्स र माफिया’ हावी भएको राजनीतिले देश आक्रान्त छ । आदर्श स्खलित भएको चरित्रको क्षय र इमान्दारिता ह्रासोन्मुख आजको राजनीति अनि यसको संस्कारको जल्दोबल्दो परिचय हो यो । इमान, जमान ,वाचा बन्धन र बाचा गरुन्जेलको लागि मात्र भएको छ । इमान र नैतिकताको धरातल क्षणभरमा धराशायी हुन्छ । विश्वास र भरोसा कतिबेला टुट्छ थाहा हुन्न । भाइ, भाइमा सवैभन्दा ठूलो संशय र आशंका को खाडल छ । देशलाई स्थानीय चुनाव लागेको छ ।

-संजिव कार्की

सिंहदरबारको ७० प्रतिशत अधिकार गाउँमा पुग्दैछ । गाउँ,शहर र नगर अधिकार सम्पन्न बन्दैछन् । सबै अधिकार आफ्नो मुठीमा राखेर बसेको सिंहदरबार पहिलो पल्ट मुठी खुकुलो पार्न लागेको छ । सिंहदरबारको मुठी खोसेर लगेको अधिकार गाउँमा कसरी बाडिन्छ ? त्यो हेर्ने समय नजिकिँदै छ । अधिकार गाउँमा आएको खुशियालीमा जनता आफ्नो स्थानीय प्रतिनिधि चुन्न आतुर र पुलकित छन । जनताको हौसला एकातिर बुलन्द छ भने पार्टीहरु आफ्ना उमेद्द्वार घोषणाको प्रसव पीडामा छन । पार्टीहरुको पीडा र बेदना हेर्दा लाग्छ यति धेरै पीडा र दर्द सकस र कष्ट शायदै हिजो भयो न भोलि होला ? यो सकस, तनाव र दुःख, दुःखहरु मध्येकै ठुलो र सकसपूर्ण र कतिपय सवालमा ज्यान नै जोखिममा पर्ने खालको छ । कतिको ज्यान नै जोखिममा परिसक्यो भने कति अझै गम्भीर अवस्थामा छन । कतिको ज्यान नै तल माथि भैसकेको खबरहरु धमाधम आइरहेको छ । आउने क्रम बढ्दो छ । घट्नेवाला र कम हुनेवाला छैन ।

यहाँ ज्यान तल माथि भन्नाले पार्टीको आन्तरिक जीवनमा आएको क्षति र कमीकमजोरी भनेर बुझ्नु पर्ने हुन्छ । करिव २० बर्ष पछि हुन् लागेको स्थानीय चुनाव र संघियता कार्यन्वयनको प्रथम अवसरमा देश हलचलमय हुनु अस्वाभाविक पनि होइन । तर देश आधा मात्र स्थानीय चुनावको तयारीमा ब्याकुल छ भने आधा देश राजनैतिक छिनझपटी र मोलतोल, जोड, घटाउमै अल्झिएको छ । बल्छी र छक्का पन्जामा नै अल्मलिएको छ ।

देशको आधा भू-भाग चुनावी माहौलमा होमिएको छ आधा भू-भाग अन्योलग्रस्त छ । आधा देश सधै दुख्ने, आधा देश अर्ध हाँसो हास्ने किन ? सिंगै देश एकैपटक हाँस्ने कहिले ? बर्षौ भयो देश आधा रुन्चे हाँसोमा परेको । एउटा गालामा आँशु अनि अर्को गालामा लाल लाल शुष्क हाँसो कतिन्जेल ? यो सुहाउने कुरा होइन भएन पक्कै पनि । अर्ध बेहोसी र अर्ध मदहोसीबाट देश तंग्रिनु पर्यो अब ।

स्थानीयताको असली अभ्यास र प्रयोगात्मक घडिमा देश आकुल ब्याकुल छ । संघियता कार्यन्वयन गर्न पार्टीहरु आफ्ना प्रतिनिधि छान्ने र जिताउने अजब गजब रणनीति तय गर्दै गरेको देखिन्छ । २० बर्षको अबधिसम्म चुनाव नभएकोले पार्टीहरुमा आकांक्षा पालेर बस्ने धेरै नेता र कार्यकर्ता छन् । तिनको समुचित ब्यबस्थापन गर्न पार्टीहरुले थुप्रै पापड बेल्नुपर्ने छ । चुनौतिको ठुलै पहाड चढ्नु छ, झर्नु छ । पार्टी कार्यकर्ता नेता सवैमा यति ठुलो अहम र अहंकार देखिएको छ कि कोहि भन्दा कोहि आफुलाई कम आंक्दैन । सवैलाई ‘म सिनियर हुँ’ ‘पार्टीको लागि मैले यति खटेको छु, यति पसिना बगाएको छु यति खुन खरावी गरेको छु’ भन्ने गर्व र मपाइत्व छ ।

पार्टीमा साना कोहि छैनन् । सबै ठुला छन् । सबैको लगानी ठुलो छ । कतिले मनीको लगानी गरेका छन् । कतिले माइन्डको लगानी गरेका छन् । अहिले सबै पार्टीमा आफूले पार्टीलाई दिएको देख्ने तर पार्टीबाट पाएको नदेख्ने रोग पलाएको छ । अवसर लुटेको नदेख्ने तर आफ्नो लगानी मात्र बढी देख्ने रोगको एजेरु सवै पार्टीको लागि क्यान्सर बनेर फैलेको छ । त्यस्तै देखिन्छ ।

समय र तौर तरिका पुर्याएर यसको सहि औषधिउपचार गर्न सकेनन भने पार्टीहरु तहसनहस हुनेछन । पार्टीहरु तहसनहस हुनु भनेको, पार्टीगत अनुशासन बिग्रनु, भत्कनु भनेको देशकै हालत खराब हुनु हो । दलीय ब्यवस्थामा पार्टीहरुको कमजोरी भनेको देशको घाटा र अप्ठ्यारो हो । पार्टीहरु किन आफ्नो आफ्नो सहि ब्यवस्थापन गर्न सकिरहेका छैनन् त ? यो प्रश्नको जबाफ गम्भीर भएर खोज्नु र पत्ता लगाउनु अहिलेको पहिलो आवश्कता हो । अनुशासन र संस्कार भन्ने कुरा जुनसुकै परिपाटी र संरचना र संस्थामा पनि महत्वपूर्ण कुरा हो कुनै पनि संरचनालाई जीवन्त गतिशील र मजबूत राख्ने भनेकै त्यसको प्रक्रिया र पद्दति हो ।

स्वतन्त्रता र लोकतान्त्रिक अधिकारको नाममा जथाभावी प्रयोग गरिने र हुने अनुशासन हिनता र छाडातन्त्र नै पार्टी र त्यसको संरचनामा जरो गाढेर बसेको सवैभन्दा ठुलो नालायकी हो । अनुशासन हिनता सवैभन्दा ठुलो दुर्भाग्य र विसंगत लय हो जसलाई सबै पार्टीका ठुला नेता देखि कार्यकर्तासम्मले ‘लाटाको धोति’ सम्झेका छन् । ‘मनि र मसल्स’ भएको जो सुकै भए पनि पार्टीले आफ्नो बनाउने, पार्टीमा भित्र्याउने अनि पार्टीको नेता बनाउने जुन गलत संस्कार र चलन चलाए त्यहीबेला देखि पार्टीहरुमा अनुशासन एकादेशको कथा र किम्बदन्ती मात्र बन्न गयो ।

आज टिकट लिन तिनै मान्छे र दलबलको पार्टीहरुमा भिड लागेको छ । इमान्दार र नैतिकवान तर पैसाको बिटो दिन नसक्ने पार्टीका नेता र कार्यकर्ता पाखामा झोक्राएर, रोगाएर बसेका छन । नाती नातिना पुस्ताले देश चलाउन पर्नेमा अझै बा र हजुर बा पुस्ता आफ्नो विगत र त्याग भजाएर टिकटको लाइनमा कुप्री परेर बसेका छन् । गणेश भक्तिको शैलीमा परिक्रमा गर्दैछन पार्टीका प्रभुहरुको । टिकेट पैसाको बिटो र मसल्सको मोटाइमा साटिएको छ । टिकेट लिन र दिन पद्दति विकास गर्नु पर्ने हो, प्रक्रिया र पद्दति अबलम्बन गरेपछि त्यसको नतिजालाई सवैले स्वीकार्नुपर्छ । त्यो हो अनुशासन र प्रक्रिया सम्मत पद्दति । तर यहाँ आन्तरिक प्रतिस्पर्धामा पराजित भए पनि आफूले भने झैँ हुनुपर्ने नत्र ठिक नहुने चेतावनी ठूला र महान नेताहरुबाट नै आउँछ अनि कसले मानोस प्रक्रिया र पद्दति । प्रक्रिया र पद्दति स्वतन्त्रताको नाममा छाडा र मैमत्त हुनु हुन्नथ्यो जसले पार्टीको आन्तरिक जीवन खल्बल्याउने गरोस । हाम्रो चुकाइ यहि हो पद्दति नमान्ने जोकोही भए पनि दण्डित गर्ने मेसो हुनुपर्थ्यो तर गुटको नाममा हुल र समूहको नाममा अझ आधुनिक राजनैतिक भाषामा विचार समूहको मान्छे भनेर संरक्षण र प्रश्रय दिने गरियो । गल्ति यहिबाट प्रारम्भ भयो । यसलाई सच्याउने हिम्मत र आँट गर्नुपर्छ । जसको लागि क्षणिक नोक्सानी र हानी हुन्छ नै तर भोली सफेद र उज्यालो हुन् सहयोगी हुन्छ ।

मैले बलात्कार गरेको त हो तर बलात्कार गर्नुमा मेरो गलत मनशाय थिएन गौतमबुद्द ,गान्धी, माओ र क्लिन्टन जन्माउनको लागि भनेर स्पष्टीकरण दिनेहरु पार्टीका असल नेता र कार्यकर्ता बनेका छन । बलात्कार गरेर गान्धी जन्माउने परिपाटीको पक्षमा हाम्रा पार्टी र नेताहरु छन । छल, बल र धनको अगाडि निष्ठा, त्याग र समर्पण ओझेल परेको छ । पारिएको छ । जनताको विश्वास भन्दा समाजमा कालो धन बाहुबली ज्यान र माफिया तस्करका फ्यान छन् नेताहरु । टाउको गन्ने राजनीति हावी छ, विवेक छैन र भएको अलिकति कहिँ कतै देखिएको विवेकमा पनि खिया लागेको छ । आदर्श मक्किएको छ । पारदर्शिता कपडामा छ ब्यबहारमा छैन । निर्णायक बनेर बसेकाहरु प्रतियोगीलाई हिस्स पारेर आफूलाई, आफैं विजयी घोषित गरेर बसेका छन् । लाजसरम भन्ने चिज बाकि छैन । न्याय अदालतमा नै आत्महत्या गरेर बसेको छ । न्यायधिसहरुको सर्टिफिकेट शिक्षालयहरुमा सुरक्षित छैन् । देश र जनताको रक्षार्थ खडा हुने पुलिसहरु एक आपसमा आधा रातमा , सुतेकै ठाउँमा फूली चोराचोर र खोसाखोस गरेर बसेका छन । अपराधी फूलको माला लगाएर सार्वजनिक रुपमा हिड्छन तर बर्दिधारी पुलिस अफिसर हत्कडीमा सजिन्छ आफ्नै संगठनबाट । शोध प्रतिशोध मौलाएको छ । बुद्धी र बर्गत बौलाएको छ । बल र छलको आधारमा राज्य संचालन हुन्छ । बिधि र बिधान दर्ता गर्न र बनाउनको लागि मात्र हो पालन गर्न होइन भनेर बुझिन्छ । संस्कार असल जति कथामा सिमित भएका छन । कुसंस्कार र कुरीति मात्र देशको नयाँ परिचय र चिनारी बनेर बसेको छ । लथालिङ्ग र भताभुङ्ग छ देश जताततै ।

यहिबेला स्थानीयवासीले आफ्ना प्रतिनिधि छान्ने समय र दिन नजिक नजिक आएको देखेका छन् । तर धेरै ठाउँमा भोट दिनुपर्ने उम्मेदवार र नेताहरु देखिएका छैनन् । भरोसा गर्ने र आशालाग्दा अनुहार छैनन् । भिजन र कार्यक्रम छैन् । घोषित उम्मेदवारहरुमा भनेर गुनासो छ जनताको । काठमाडौँमा रन्जु दर्सनाले ल्याएको आशाको संचार अन्यत्र अझसम्म देख्न सकिएको छैन । अझै दिन बितेको छैन पार्टीहरुले हाम्रो र आफ्नो मान्छे नभनी जनताको लागि राम्रो मान्छे खोज्लान अहिलेनै निराश न भैहाल्ने हो कि ? देश संघियताको प्राक्टिसमा छ । यतिबेलाको नेतृत्व भोलि देख्न सक्ने ‘भिजनरी’ हुनुपर्छ । अहिले नयाँ थिति, रिति र संस्कार बसाल्ने समय हो । अनुसाशन र पारदर्शीता कायम गरेर एउटा असल सिस्टम बनाएर जानुपर्ने समय । यतिबेला सवै पार्टीहरु घोषणा पत्र जारि गर्ने र को भन्दा को प्रगतिशील देखिने होडमा छन् । सबै पार्टीको घोषणा पत्र पढ्दा भोट सवैलाई दिन पाए हुन्थ्यो जस्तो कार्यक्रम र प्रतिबद्धता अनि सपनाहरु छन् । मिठा मिठा र हेरी रहू, पढिरहु जस्ता संकल्प र उदघोषहरु छन ।

‘एक घर, एक रोजगार’ हरेक पार्टीको घोषणापत्रमा समेटिएको छ । चन्द्रमामा बस्ती बसाउने र मंगलग्रहमा ढुंगामाटो गिट्टीबालुवा निर्यात गर्नेसम्मका आकाशे र बतासे प्रतिबद्धता देख्न पाइन्छ । तर बिगत ३ दशकमा यो चैं राम्रो काम भयो भनेर भन्दा एक हातको औंला भाँच्न पनि नपुग्ने न्यून उपलाब्धिमात्र छन् । पार्टीहरुका उम्मेदवारी हेर्दा लाग्छ यिनको मुखै कहिल्यै हेर्न नपरे हुन्थ्यो झैँ । हिजो पद र पावरमा हुँदा कागजातमा पुल पुलेसा बने, नहर र पोखरी बने तर सम्बन्धित ठाउँमा नहुने बिकासे नमूना दिनेहरु पुनः आज पनि उम्मेदवार बनेर आइरहेका छन् । त्यो पनि पूराना र बुढा पार्टीहरुक बाट । यो नितान्त गलत र लोकतान्त्रिक पद्दतिको खिल्ली हो । उपहास हो । समग्र लोकतान्त्रिक उपलब्धि र प्राप्तिको बिल्लीबाठ हो ।

पैसा भए पछि हुने, आफ्नो मान्छे भए पछि हुने यो कस्तो संस्कार र रोग हो ? कहिल्यै भोट हाल्न नपाएको एउटा उर्जाशील तन्नेरी पुस्ता छ, जो भोट खसाल्न आतुर त छ, तर उसलाई आकर्षण गर्ने उसको उमेर समूहको पुस्ता चुनावी मैदानमा अति न्यून छ । जसको मूल्य पनि यो चुनावमा पार्टीहरुले चुकाउनुपर्ने हुन्छ । मतदाताहरुले यस पटक आफ्नो विवेकको मत प्रयोग गर्ने हुन् या फ्रसटेसन् ? त्यो ब्यालेट बक्समा खस्ने दिन धेरै छैन । के कुरा स्पष्ट हुनु जरुरी छ भने आफ्नो माटो आफू जन्मेको ठाउँलाई माया नगर्ने मान्छेले देशलाई र अरु कसैलाई माया गर्छ भनेर सोच्नु बेकार छ । माटोलाई माया गर्ने, दुःख सुखमा साथ् दिने विवेकी मान्छे रोजौं । खराबहरु मध्येको कम खराब र युवा उमेर समूहको इनेर्जेटिक, भिजनरी, समर्पण र लगाव भएको साच्चैं मन देखि नै माटोको माया गर्नेलाई चुनौं । रगत बगाउने हैन अब पसिना बगाउने स्थानीय प्रतिनिधि रोजौं । हतारमा निर्णय गरेर फुर्सदमा पछुताउने नियति नदोहोरियोस यसपटक ।

 

इमेजखबर एपबाट खोल्नुहोस् । एन्ड्रोइड डाउन्लोडका लागि यहाँ र आइफोनका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् ।

Loading...

प्रतिक्रिया

 

 


Loading...
ImageKhabar  /  Jobs and Career  /  Advertise  /  About Us  /  RSS  /  Privacy  /  Archive
Registration No: 219/073-74. Director: Raj Manandhar. Chief Editor: Dr. Mahendra Bista.
© 2017 ImageKhabar and Image Group of Companies. All Rights Reserved. ImageKhabar is not responsible for external sites contents. Meronetwork Framework