छाया सरकार कसरी प्रभावकारी हुन सक्ला ?

समसामयिक विषयमा ठाडै आफ्नो प्रतिक्रिया व्यक्त गर्न नडराउने र अब नेपालमा नेकपाको कोही पनि सशक्त विपक्षी छैन भन्ने भ्रम पालेर बस्नु भएका सम्माननीय प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीबाट पक्कै नै कुनै राम्रै व्यंग्य आउला ।

स्वर्गबासी मदन भण्डारीलाई चिठी

प्लिज कमरेड, एकपटक जनताको बहुदलीय जनवाद कस्तो भएछ आफ्नै आँखाले हेर्नुस् । आफ्नो हत्यारा आफै चिनाएर जानुस् नत्र सत्ताले हत्यारा कहिल्ल्यै भेट्दैन, कहिल्यै पक्रदैन र कहिल्यै भन्दैन– मदन भण्डारी कसले मारेको हो भनेर ।

महाभारतकी कुन्ती-३३

यतिबेर एउटा अपेक्षित समयसँग भेटघाट हुने बेला भएको महसुस गरेकी छु । मृत्यु वास्तवमा एक अपरिहार्य र अपेक्षित कार्य हो । जन्मनु बरु अनिवार्य होइन, विभिन्न प्रक्रिया मिल्नुपर्छ जस्तो कि मैले नै कर्णदेखि अर्जुनसम्म पाउँदा कतिओटा अपमान,कति आवश्यकता र कति अनपेक्षित लाञ्छना खपेकी थिएँ ।

माओवादी र फोरमको दूर्दान्त अन्त्य

जनताको मुक्ति गर्ने नारा घन्काएर, गरीब, दीन-दुःखी जनतालाई रुमानी सपनामा लडाएर ठड्याएको माओवादी नामको तासको महल गल्र्याम्मगुर्लुम्म ढलेको छ ।

राष्ट्रपतिले होइन जनताले ‘मेरो सरकार’ भन्नुपर्छ

सरकार प्रत्येक नेपालीको हुनुपर्छ । पार्टी विशेष र व्यक्ति विशेषको होइन । भन्न त मान्छेहरु भाषालाई होइन भावलाई बुझ्नु भन्छन तर भाषाले कस्तो कुरा सम्प्रेषण गर्दैछ त्यो पनि महत्वपूर्ण कुरा हो ।

नेपाली प्रेस तरवारकै धारमा, आलोचना नसहनेहरुबाट लगातार प्रहार

पछिल्ला दिनमा एकपछि अर्को गर्दै बेथिति, अराजकता, भ्रष्टाचार, अपराधीकरण जस्ता समाज र जनताका शत्रू उधिनिँदै गएपछि राज्यसत्ता अत्तालिएको झै देखिँदैछ । अनावश्यक स्थानमा पनि बचाउमा उत्रँदै छ । स्वयं प्रधानमन्त्री केपी ओलीदेखि सञ्चारमन्त्री गोकुल बाँस्कोटासम्म पनि रक्षात्मक भूमिकामा देखिएका छन् ।

के हो आदित्यको अलौकिकता ?

पछिल्लो समय हाम्रो समाज सतही, छिपछिपे विश्लेषणमा भासिँदै गएको छ । कुनै विषयमाथिको एकपक्षीय वा पूर्वाग्रही टिप्पणीको संक्रमण झन् झन् ऐजेरुझैँ फैलँदो छ । आदित्यप्रति अरुचि राख्ने र आदित्यको आलोचना गरेर नथाक्नेहरुले एकपटक उनीभित्रको प्रतिभालाई बुझ्ने कोसिस गरेका छैनन् । समालोचना र आलोचना भनेको निन्दा र नकारात्मक टिप्पणी मात्रै होइन बरु त्यसलाई बहुकोणीय चस्माबाट हेर्नु हो । तर हरेक कुरामा नकारात्मकता मात्र देख्नेहरुले खुलम्खुल्ला सत्यताको तेजोबध गरिरहेका छन् ।

घृणा र अपमानलाई प्रेमले नै परास्त गर्न सक्छ

सौहार्द्रतापूर्वक कमजोरी आत्मसाथ गर्नाले विश्वासको वातावरण अरु फराकिलो र हार्दिक बन्छ । प्रेम रुपी हतियार चलाउन गौतम बुद्ध हुनु पर्दैन, महात्मा गान्धी बन्नु पर्दैन, जुनसुकै घर, खानदान, शिक्षित, अशिक्षित, कुलिन अकुलिन, राजा, रंक सबैले सक्ने कुरा हो । मात्र मान्छेको मनभित्र विवेक हुनुपर्छ । विवेकी बन्न जात, धर्म, संस्कृति, रुप, रङ र आकारले बन्देज गर्दैन ।

लोकतन्त्रको अन्तर्राष्ट्रिय घोषणापत्रमा के छ ?

लोकतन्त्रमा जनता नै खासमा मालिक हुन्छन् र जनताका अपेक्षाहरु जनादेशका रुपमा संसदमा प्रतिविम्वित भइरहेका हुन्छन् । नेपालीका अपेक्षाहरु पूरा हुन सकेका छैनन् । तर पनि मुलुकले प्रजातान्त्रिक परिपाटीलाई नछोडेको अवस्थामा भने सहज तरिकाले पूरा हुँदै जाने कल्पना गर्न सकिन्छ ।

देशलाई पीडा भए पनि सरकारलाई ‘हाइसन्चो’ छ

यतिबेला नागरिक समाज मन्द छ । कतै पार्टी मार्फत सत्ता चास्नीको आश र लोभमा आ-आफ्नै पार्टी सत्ताको भजनमा क्रियाशील बन्नु उसको बौद्धिक धर्म हो भन्दा वर्तमान प्रति अन्याय हुँदैन ।